จะมีบ้างไหมคนที่เข้าใจกุ และพ้อมที่จะดุแลกุ

โลกในกระจกมองหลัง ถ้อยคำลาที่ค่อยๆห่างไกลออกไป



เธอหันหลังกลับไป ใบหน้าเธอคงงดงามเช่นเคย



ฉันจ้องมองภาพนั้น ได้ยินเสียงหยดน้ำตาที่ร่วงรินของเธอ



สิ่งที่เหลืออยู่นอกหน้าต่างรถ คือโอกาสที่สูญเสียไปของฉัน



ณ ที่ๆเธอยืนอยู่ น้ำตากั้นขวางระหว่างเราสองคนไว้



ทิวทัศน์ของถนนสายนั้นค่อยๆไกลห่างออกไป ความสูญเสียของเธอแหลกละเอียดยับเยินที่นอกหน้าต่างนั้น


**ฉันมุ่งหน้าไปตามถนนขึ้นไปสู่ทิศเหนือ หลีกหนีจากฤดูกาลที่มีเธอ



เธอบอกว่าเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน และคงไม่อาจรักใครได้อีกแล้ว



สายลมพัดผ่านบนถนนเลียบภูเขา ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง



ความละอายใจมากมายเกินกว่าจะนับได้ กี่ครั้งกัน..ที่ฉันคนนี้ได้ทำร้ายเธอ


*,**

ฉันมุ่งหน้าไปตามถนนขึ้นไปสู่ทิศเหนือ หลีกหนีจากฤดูกาลที่มีเธอ



พวงมาลัยรถยังคงหมุนต่อไป เพื่อที่จะหันกลับไปสู่ความทุกข์ทรมานของฉัน



ฉันพยายามเร่งความเร็วขึ้นเพื่อข้ามผ่าน แต่ก็ไม่อาจหลีกหนีจากความเจ็บปวดที่เกาะกุมอยู่แน่นนี้ได้



ความละอายใจมากมายเกินกว่าจะนับได้ กี่ครั้งกัน...ที่ฉันคนนี้ได้ทำร้ายเธอ



หยุดความเจ็บปวด แล้วปล่อยให้ความผิดพลาดคงอยู่ต่อไปอย่างนั้น